Kadra Girony: 24 zawodników i plan na szybki awans

Dobry skład poznaje się nie po nazwiskach na papierze, lecz po tym, czy każdy zawodnik ma jasno określoną rolę. Aktualna kadra Girony na sezon 2026/27 łączy doświadczonych liderów, młodych graczy z potencjałem i kilka nowych twarzy, a poniżej znajdziesz pełną listę pierwszego zespołu, podział na pozycje oraz krótką ocenę najważniejszych formacji.

Girona FC i zawodnicy na sezon 2026/27

Oficjalna lista pierwszego zespołu Girony obejmuje obecnie 24 piłkarzy. To zestawienie może różnić się od szerokiej kadry treningowej, ponieważ nie uwzględnia wszystkich zawodników rezerw i akademii.

Zestawienie pokazuje wyraźną zmianę kierunku. Girona nie buduje już zespołu pod europejskie puchary, lecz pod szybki powrót do najwyższej klasy rozgrywkowej. Dlatego obok młodości pojawia się sporo zawodników znających realia hiszpańskiej piłki.

Bramkarze mają doświadczenie i młodość

Najbardziej rozpoznawalną postacią między słupkami pozostaje Paulo Gazzaniga. Argentyńczyk ma za sobą lata gry w Hiszpanii i Premier League, dlatego daje trenerowi spokój w rozegraniu oraz doświadczenie w meczach o wysoką stawkę.

Konkurencję tworzą Sergi Puig i Vladyslav Krapyvtsov. Puig jest zawodnikiem dobrze znającym klubowe środowisko, natomiast Krapyvtsov reprezentuje młodsze pokolenie i może rozwijać się przy bardziej doświadczonym koledze.

W mojej ocenie to rozsądnie skonstruowana hierarchia. Girona ma bramkarza gotowego do gry na wymagającym poziomie, ale jednocześnie nie zamyka drogi młodszym zawodnikom. W długim sezonie właśnie taka równowaga często okazuje się ważniejsza niż efektowny transfer.

Obrona została zbudowana niemal od nowa

Latem największe zmiany dotknęły defensywę. Do zespołu dołączyli między innymi Abdul Mumin, Mateu Morey, Javier Boñar i Mauro Landim Furtado, a ich zadaniem jest uzupełnienie formacji, która straciła kilka ważnych ogniw.

Abdul Mumin to silny fizycznie stoper, dobrze radzący sobie w pojedynkach. Jego atutem jest doświadczenie z LaLigi, co może mieć znaczenie w meczach, w których rywale grają bezpośrednio i często szukają przewagi w polu karnym.

Mateu Morey i Javier Boñar zwiększają wybór na bokach obrony. Boñar jest profilem bardziej rozwojowym, podczas gdy Morey wnosi większe obycie z profesjonalnym futbolem. Na środku pozostają David López i Alejandro Francés, czyli połączenie przywództwa z młodszą energią.

Nie pomijałbym też Landima Furtado. To inwestycja w przyszłość, a nie zawodnik, od którego rozsądnie oczekiwać natychmiastowego przejęcia całej odpowiedzialności. Przy dobrze prowadzonej adaptacji może jednak szybko zwiększyć konkurencję w centrum defensywy.

Środek pola ma kontrolować tempo gry

Najważniejszym letnim wzmocnieniem drugiej linii jest Fran Beltrán. Przez lata grał regularnie w LaLidze, dlatego powinien odpowiadać za odbiór, ustawienie i pierwsze podanie po przejęciu piłki.

Obok niego znajdują się Donny van de Beek, Iván Morante, Izan González i Unai Hernández. Van de Beek daje doświadczenie oraz umiejętność wejścia w pole karne, Morante zna wymagania drugiego poziomu rozgrywkowego, a młodsi Izan i Unai mogą zapewnić więcej dynamiki oraz kreatywności.

Termin „środkowy pomocnik” bywa mylący. Jeden zawodnik może pełnić funkcję pivotu, czyli gracza zabezpieczającego drużynę przed kontratakiem, a drugi grać wyżej jako „ósemka”, która wspiera pressing i ataki. Girona potrzebuje obu profili, bo samo posiadanie piłki nie wystarczy do regularnego wygrywania.

Największe pytanie dotyczy zgrania. Beltrán i Morante mają cechy potrzebne do uporządkowania gry, ale nowa linia pomocy będzie potrzebowała czasu, aby automatyzmy pojawiły się także pod presją przeciwnika.

Atak łączy lidera z zawodnikami o dużym potencjale

Ofensywa Girony jest najliczniejszą formacją. Jej symbolem pozostaje Cristhian Stuani, kapitan i jeden z najważniejszych piłkarzy w historii klubu. Nawet jeśli nie będzie rozpoczynał każdego spotkania, jego doświadczenie, gra w polu karnym i wpływ na szatnię są trudne do zastąpienia.

Abel Ruiz powinien rywalizować o miejsce na środku ataku, a Vladyslav Vanat oferuje inny profil, bardziej oparty na ruchu i szukaniu przestrzeni za linią obrony. Oleksandr Pyshchur to z kolei młody, ciekawy projekt, który potrzebuje cierpliwości i regularnych minut.

Na skrzydłach oraz w bocznych sektorach mogą występować Bryan Gil, Yáser Asprilla, Jastin García, Portu i Carles Pérez. Gil daje drybling i przyspieszenie, Asprilla potrafi tworzyć przewagę indywidualną, a Portu wnosi doświadczenie oraz intensywność w pressingu.

Carles Pérez jest szczególnie interesujący, bo może grać szeroko, ale także schodzić do środka i szukać uderzenia lewą nogą. Właśnie taka elastyczność może pomóc Gironie przeciwko zespołom, które bronią nisko i ograniczają miejsce między liniami.

Co zmieniło się w porównaniu z poprzednim sezonem

Oficjalna sytuacja kadrowa klubu potwierdziła odejście między innymi Daleya Blinda, Axela Witsela, Juana Carlosa i Rubéna Blanco. Zakończyły się również wypożyczenia Marca-André ter Stegena, Thomasa Lemara, Claudio Echeverriego, Vítora Reisa i Hugo Rincóna.

Największą różnicę widać w proporcjach między doświadczeniem a perspektywą rozwoju. Zespół stracił kilka nazwisk kojarzonych z poziomem europejskim, ale zyskał zawodników lepiej dopasowanych do walki o awans, takich jak Mumin, Beltrán, Morante i Morey.

Nie oznacza to automatycznego sukcesu. Spadek zmienia presję, styl rywali i sposób przygotowania do meczów. Girona będzie często faworytem, a to oznacza konieczność atakowania przeciwko głęboko ustawionej obronie, nie tylko reagowania na wydarzenia boiskowe.

Właśnie dlatego ważna będzie forma graczy kreatywnych. Jeśli Gil, Asprilla, Jastin i Carles Pérez regularnie będą wygrywać pojedynki na bokach, Stuani i Abel Ruiz dostaną więcej sytuacji w polu karnym. Bez tego przewaga techniczna może pozostać wyłącznie teorią.

Jak oceniam potencjał tej grupy

Na papierze Girona ma kadrę wystarczająco mocną, by myśleć o czołowych miejscach LALIGA Hypermotion. Najlepiej wyglądają doświadczenie bramkarza, szerokość ataku i liczba zawodników mogących grać na kilku pozycjach.

Największe ryzyko widzę w obronie, która musi szybko stworzyć wspólny język. Jeśli nowi stoperzy i boczni defensorzy ustabilizują ustawienie, trener Quique Álvarez będzie miał fundament do budowania zespołu. Jeżeli nie, nawet mocny atak będzie regularnie gaszony przez problemy przy przejściu z ataku do obrony.

Dla kibica najważniejsza wskazówka jest prosta. Przy ocenianiu zawodników Girony nie wystarczy patrzeć na liczbę znanych nazwisk. Trzeba obserwować, kto bierze odpowiedzialność w trudnych momentach, kto utrzymuje intensywność przez 90 minut i czy młodzi gracze potrafią wykorzystać otrzymane szanse.

Ta kadra nie jest kopią zespołu z najlepszego okresu klubu. To nowy projekt, w którym Stuani, Gazzaniga, David López i Beltrán mają pomóc połączyć stabilność z ambicją młodszych zawodników. Jeśli ten balans zadziała, Girona może szybko wrócić na poziom, na którym jeszcze niedawno mierzyła się z najlepszymi w Europie.